فلسفه‌ی یک برانگیختگی؛ وقتی بندگی از انزوا خارج می‌شود

تاریخ ارسال : 1405/02/31

اینجا توقفگاهِ دل‌های خسته‌ای است که به دنبالِ «نشانیِ آسمان» می‌گردند...

بعضی‌ها فکر می‌کنند بعثتِ پیامبر فقط برای این بود که ما یاد بگیریم چطور گوشه‌ای سجاده بیندازیم و ذکر بگوییم! اما پلاکِ بعثت به ما می‌گوید این واقعه، یک انفجارِ اجتماعی برای درهم‌شکستنِ ساختارهای ظلم بود. پیامبر آمد تا ما را از پیله‌ی انزوای شخصی درآورد و مسئولِ سرنوشت یکدیگر کند.

قرآن کریم هدفِ اصلی بعثتِ همه‌ی انبیا را این‌طور خلاصه می‌کند: «لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ»؛ یعنی ما رسولان خود را با معجزات فرستادیم تا «مردم» به عدالت قیام کنند. حافظ با همان رندیِ همیشگی‌اش می‌گوید: «به طهارت گذران منزلِ پیوند و صفا / که غرض زآمدنِ تیره جهان، دادگری است». جوان با بصیرت می‌داند که دین‌داری بدون دغدغه‌ی اجتماعی، یک کاریکاتور بی‌روح است.

📌 پلاک خاکی امروز: رفیق! مسلمانیِ ما زمانی کامل می‌شود که برای برپایی عدالت در جامعه آستین بالا بزنیم؛ انزوا کارِ ما نیست.